Κυβερνώσα Αριστερά

REPORT #1 Editorial

Φωτογραφία: EUROKINISSI

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Από τις αρχές του 2015 στην Ελλάδα κυβερνά η Αριστερά. Μπορεί να μην κυβερνά με τον τρόπο που θα καταλαβαίναμε κάποια χρόνια πριν το τι θα σήμαινε αριστερή διακυβέρνηση –άλλωστε με τα Μνημόνια τα πράγματα είναι λίγο πολύ προαποφασισμένα– αλλά παρ’ όλα αυτά κυβερνά.

Και εφαρμόζει όλες τις πολιτικές τις οποίες κάποτε κατήγγειλε: περικοπές συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, επιβολή φόρων, ακλόνητη πίστη στα διαβόητα «πρωτογενή πλεονάσματα». Και υπόσχεται την «ανάπτυξη» με τον ίδιο τρόπο που την υποσχόταν και ο Αντώνης Σαμαράς, σαν το φως στο βάθος του τούνελ που ποτέ δεν θα δούμε.
Δεν έχει νόημα να πούμε ότι «δεν είναι Αριστερά» διότι δεν εφαρμόζουν αριστερή πολιτική –πράγματι δεν εφαρμόζουν αριστερή πολιτική, όμως δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν πρακτικές και διαδρομές που προέρχονται από τη μήτρα της Αριστεράς. Ούτε να δεχτούμε βέβαια τη δική τους αφήγηση ότι αναγκάζονται για λίγο να βάλουν την αριστερή ταυτότητα στην άκρη μέχρι να μας βγάλουν από τα Μνημόνια (εφαρμόζοντάς τα!) και μετά θα δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό. Αυτή είναι η δικαιολογία που μπορεί να προσπαθούν να αρθρώσουν αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν στέκει: όσο εφαρμόζεις τα Μνημόνια δεν πρόκειται ποτέ να βγεις από αυτά, κι όσο εφαρμόζεις νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν θα μπορέσεις ποτέ να ανακουφίσεις τον λαό.

Και φυσικά δεν έχει κανένα νόημα να ακολουθήσουμε τη σουρεαλιστική ρητορική του Κυριάκου Μητσοτάκη που κατηγορεί την κυβέρνηση για «σοβιετικό σοσιαλισμό» και «ολοκληρωτισμό», ενώ πολύ καλά ξέρει ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει αυτό που αποτελεί και δική του πολιτική. Και, παρά τις κραυγές, είναι πολύ χαρούμενος που είναι ο Αλέξης Τσίπρας που τώρα βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά.

Στην πραγματικότητα, αυτό που ζήσαμε ήταν μια τεράστια κοινωνική κινητοποίηση (που σε κάποιες στιγμές όπως στις Πλατείες των Αγανακτισμένων πήρε ιδιαίτερα μαζικά χαρακτηριστικά) να αποτελεί το εφαλτήριο ώστε να βρεθεί στην εξουσία ένα κόμμα το οποίο μίλησε για ρήξη, αλλά δεν είχε πρόθεση να την κάνει. Ή, για την ακρίβεια, μπορεί και να ήθελε να την κάνει, αλλά δίχως κόστος. Όμως, για να παραφράσουμε τη γνωστή φιλελεύθερη ρήση περί «δωρεάν γεύματος», δεν υπάρχουν δωρεάν ρήξεις.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα μπορεί να διατείνονται ότι οι ήρωες τους είναι ο Τσε Γκεβάρα και ο Ούγο Τσάβεζ, όμως πολύ νωρίς τις είχαν κάνει τις επιλογές τους. Δεν θα τα έσπαγαν ούτε με τους ολιγάρχες ούτε, πολύ περισσότερο, με τους δανειστές. Για τους μεν ολιγάρχες είχαν αποφασίσει ότι θα διεκδικούσαν νέες ισορροπίες, θεωρώντας ότι υπάρχουν και «επιχειρηματίες που θέλουν την ανάπτυξη και τη σταθερότητα». Για τη στάση τους απέναντι στους δανειστές και την ΕΕ ίσχυε εξαρχής ότι οι συριζαίοι μπορούσαν να φανταστούν ακόμη κι έναν πλανήτη χωρίς καπιταλισμό, αλλά όχι μια Ελλάδα που δεν θα βρίσκεται στο ευρώ. Με αυτές τις αποφάσεις να έχουν παρθεί πολύ πριν την άνοδο στην εξουσία, ήταν αναμενόμενο ότι όταν θα βρίσκονταν πραγματικά αντιμέτωποι με διλήμματα και δοκιμασίες, ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του θα διάλεγαν τη συνθηκολόγηση.

Για να έρθουν μετά και να κερδίσουν τις εκλογές με τον μεγαλύτερο κυνισμό, λέγοντας ότι υπάρχει μία και μόνη πολιτική και ο λαός πρέπει να διαλέξει εάν θα την εφαρμόσει το παλαιό κατεστημένο ή το «νέο που έρχεται». Για να αρνηθούν στην πράξη τη βασική αρχή της Αριστεράς ότι πάντα μπορεί να υπάρξει εναλλακτική και να βάλουν την υπογραφή και της Αριστεράς στο «There is no alternative». Η Μάργκαρετ Θάτσερ μπορεί και να χαμογέλασε κακότροπα στον τάφο της, μουρμουρίζοντας: «βρε καλώς τα τα παιδιά»…

Ναι, αλλά υπάρχει και το ήθος της Αριστεράς, θα πει κάποιος. Υπάρχει, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται δεν κυβερνά. Ποιο ήθος άλλωστε μπορεί να συνδυαστεί με τη λογική της κυβέρνησης ως αυτοσκοπού; Αν ο στόχος είναι να κρατηθείς στην καρέκλα, ανεξαρτήτως της πολιτικής που θα χρειαστεί να εφαρμόσεις, αλώβητος δεν βγαίνεις. Και εγκαίνια με τους Κινέζους θα κάνεις. Και χαμογελαστές φωτογραφίες με ολιγάρχες θα βγάλεις. Και θεσούλες θα μοιράσεις σε όσους θέλουν «να υπηρετήσουν την υπόθεση της Αριστεράς». Και κολλητούς θα βολέψεις στο Μαξίμου και σόγια ολόκληρα. Και ρυθμίσεις φωτογραφικές θα ψηφίσεις. Και προνομιακές σχέσεις με επιχειρηματίες θα οικοδομήσεις και μικροεκβιασμούς θα κάνεις και το κατιτίς θα εισπράξεις… Αν θα τα κάνεις με μελαγχολία και… έρπη ή με το χαμόγελο του Κατρούγκαλου, εάν θα νιώθεις ένοχος ή σίγουρος ότι η ιστορία θα σε δικαιώσει, μικρή σημασία έχει. Είσαι ίδιος με τους άλλους.

Η ιστορία της Αριστεράς έχει ηρωισμό και τραγικά λάθη, αγώνες και εσωτερικές έριδες, οράματα και διαψεύσεις. Μέχρι χτες όμως μπορούσε να επαίρεται ότι «δεν είμαστε ίδιοι με αυτούς». Τώρα χάνεται κι αυτό. Τις συνέπειες θα τις πληρώνουμε για καιρό, εκτός και αν αποφασίσουμε, ως κοινωνία πια, να πούμε: εμείς δεν είμαστε ίδιοι με όλους σας…

About Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος (16 Articles)
Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος είναι δημοσιογράφος και Εκδότης - Διευθυντής του περιοδικού REPORT. Από το 2011 είναι, επίσης, Υπεύθυνος Έκδοσης του περιοδικού UNFOLLOW. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, όπως Το Βήμα και το περιοδικό Περιοδικό. Έχει διατελέσει αρχισυντάκτης του περιοδικού BHMAgazino και διευθυντής της εφημερίδας FAQ. Δημοσιογραφεί από το 1990.