Σκουπίδια και ενέργεια: Δουλειές που δεν τελειώνουν

Η στροφή των εργολάβων στη διαχείριση των απορριμμάτων και στην παραγωγή ενέργειας δείχνει την προσπάθεια για νέα πεδία επένδυσης, πέραν του οδικού δικτύου και των κτιρίων. Ταυτόχρονα γεννά νέα πεδία ανταγωνισμών και συγκρούσεων, σε ένα πεδίο με σημαντικές, αλλά πεπερασμένες, ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις.

ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ / EUROKINISSI

Η ιδέα έμοιαζε απλή. Και είχε εφαρμοστεί σε πολλές άλλες χώρες με επιτυχία. Κάθε άνθρωπος αγοράζει ενέργεια και παράγει απορρίμματα που πληρώνει για να τα διώξει από κοντά του. Εάν κάποιος  μπορούσε να εξυπηρετήσει  ταυτόχρονα και τις δύο ανάγκες,  θα αποκόμιζε διπλό κέρδος. Κάπως έτσι, πολλοί μεγάλοι εργολαβικοί όμιλοι ξεκίνησαν εδώ και χρόνια να ψάχνουν πώς θα μπορούσαν να πετύχουν αυτό τον συνδυασμό και στην Ελλάδα χωρίς, στις περισσότερες περιπτώσεις, να το διατυμπανίζουν. Άλλωστε, για τον πολύ κόσμο, τα σκουπίδια δεν είναι τίποτε άλλο παρά βρωμιά και αρρώστια.

Την αρχή έκαναν επιχειρήσεις που για χρόνια επικεντρώνονταν στο μπετό και τα σίδερα. Στράφηκαν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά), στις ιδιωτικές θερμοηλεκτρικές μονάδες (που σύντομα, με τις δημοπρασίες ρεύματος ΝΟΜΕ που θα οργανώσει η ΔΕΗ, θα αρχίσουν να γίνονται κερδοφόρες), ή στα δίκτυα διανομής και μεταπώλησης. Αυτό ήταν σχετικά εύκολο, καθώς εξασφάλιζαν δημόσιες επιδοτήσεις σε μια αγορά που βρίσκεται ήδη σε καθεστώς απελευθέρωσης.

Τα δύσκολα ήρθαν όταν δοκίμασαν να μπουν στη διαχείριση των απορριμμάτων, όπου χρειάζεται να λειτουργεί ένα κράτος που θα μπορεί να σχεδιάζει, να αδειοδοτεί και να εξασφαλίζει ότι οι επιχειρήσεις θα έχουν μπροστά τους την προοπτική της μακρόχρονης αξιοποίησης. Τέτοιο κράτος δεν προέκυψε στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία, όσο ακόμα η Ευρωπαϊκή Ένωση διέθετε σημαντικά κονδύλια για τέτοια επιχειρηματικά σχέδια. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι εργολάβοι είχαν ήδη μπει σε μια περίοδο αιματηρού εμφυλίου, επιδιώκοντας να εξασφαλίσουν έργα και ανεκτέλεστα υπόλοιπα και μπλόκαραν οποιοδήποτε έργο πήγαινε να ξεκινήσει, με προσφυγές όλων εναντίον όλων ακόμη από το στάδιο της προμελέτης.

Μοναδική τους ελπίδα κατέληξε να είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία όμως από τη μια πίεζε –και πιέζει– για λύσεις στον τομέα της ανεξέλεγκτης διάθεσης στερεών και υγρών αποβλήτων, επιβάλλοντας μάλιστα υπέρογκα πρόστιμα, ενώ από την άλλη μειώνει τις κάθε μορφής επιδοτήσεις και ανεβάζει τις απαιτήσεις για ανακύκλωση, προδιαλογή, κομποστοποίηση των οργανικών καταλοίπων και επαναχρησιμοποίηση.

Η ώρα των ΣΔΙΤ
Σημείο καμπής θεωρείται το έτος 2014, όταν φάνηκε να ξεκαθαρίζει το τοπίο σε μια σειρά από διαγωνισμούς μέσω των οποίων το δημόσιο αναζητούσε παραχωρησιούχους για να αναλάβουν την κατασκευή και λειτουργία εγκαταστάσεων επεξεργασίας απορριμμάτων.

Στην Πελοπόννησο είχαν διεκδικήσει το έργο οι όμιλοι Μπόμπολα (Άκτωρ), Περιστέρη (ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ) και η κοινοπραξία J&P Άβαξ (Ιωάννου/ Παρασκευαΐδης) και Μεσόγειος (Λάτσης-Λασκαρίδης). Προσωρινός μειοδότης είχε ανακηρυχθεί η ΤΕΡΝΑ από το 2013. Ακριβώς οι ίδιοι διεκδίκησαν και το ΣΔΙΤ της Δυτικής Μακεδονίας με τον όμιλο Μπόμπολα να ανακηρύσσεται μειοδότης, επίσης το 2013. Στην Κεντρική Μακεδονία, οι ενδιαφερόμενοι ήταν επίσης οι ίδιοι αλλά η κατάσταση έμοιαζε παγωμένη μετά από προσφυγές και ενστάσεις. Στην Αιτωλοακαρνανία, από την τριπλέτα έλειπε η J&P Άβαξ και στη θέση της βρισκόταν η ΙΝΤΡΑ- ΚΑΤ του ομίλου Κόκκαλη μαζί με την Archirodon και την Envitec του Χρ. Δρακόπουλου.

H κοινοπραξία ΙΝΤΡΑΚΑΤ-Archirodon-Envitec είχε ήδη ανακηρυχθεί μειοδότης στο ΣΔΙΤ των Σερρών, το οποίο είχαν διεκδικήσει επίσης η Άκτωρ, η ΤΕΡΝΑ και η Novaera του ομίλου Κοπελούζου. Η κοινοπραξία J&P Άβαξ-Μεσόγειος είχε ανακηρυχθεί μειοδότης στο ΣΔΙΤ της Ηλείας . Το γαϊτανάκι των ίδιων ομίλων συνεχίστηκε και στην Ήπειρο, όπου εκτός όλων των προαναφερόμενων υπήρξαν και δύο παρουσίες με ιδιαίτερο νόημα: Ο προσφάτως διαπρέψας Χρήστος Καλογρίτσας με τον Τοξότη και η ΜΕΤΚΑ του ομίλου Μυτιληναίου, κατεξοχήν ειδικευμένη σε ενεργειακά έργα. Προσωρινός μειοδότης αναδείχθηκε η ΤΕΡΝΑ. Ο Τοξότης είχε εμφανιστεί ως ενδιαφερόμενος και για το ΣΔΙΤ της Κέρκυρας, μαζί με τον όμιλο Μπόμπολα και την κοινοπραξία ΙΝΤΡΑΚΑΤ-Archirodon-Envitec στην οποία, όμως, προστέθηκε η Watt του Θ. Κατρή (προερχόμενου από τον όμιλο Μπόμπολα).

Το μεγάλο πακέτο, όμως, ήταν αναμφισβήτητα η πλούσια σε παραγωγή απορριμμάτων Αττική. Εδώ υπήρχαν σαφώς μεγαλύτερα περιθώρια. Μέσα από την παραγωγή 2 εκατομμυρίων τόνων απορριμμάτων σε ετήσια βάση θα μπορούσαν θεωρητικώς να γίνουν όλα: και ανακύκλωση και επεξεργασία και παραγωγή ενέργειας από τα σκουπίδια. Εκφράζονταν επίσης εκτιμήσεις ότι ο επενδυτής θα μπορούσε να διαχειριστεί τζίρο έως και 3 δισεκατομμύρια ευρώ στο εικοσαετές διάστημα της παραχώρησης. Το ΣΔΙΤ δεν ήταν ένα, αλλά χωρισμένο σε τέσσερις διαφορετικές μονάδες επεξεργασίας σύμμεικτων απορριμμάτων: Φυλή, Άνω Λιόσια, Γραμματικό και Κερατέα. Υποψήφιοι οι Άκτωρ, ΙΝΤΡΑΚΑΤ-Archirodon- Envitec, ΤΕΡΝΑ, J&P Άβαξ – Μεσόγειος, ΜΕΤΚΑ-Χρ.Κωνσταντινίδης, Novaera, Τοξότης, Κλ. Ρούτσης-ΕΡΕΤΒΟ.

Από όλο αυτό τον πανελλαδικό ορυμαγδό, το μόνο που κατάφεραν ως σήμερα να έχει ξεκινήσει και να έχει προχωρήσει ως κατασκευαστικό έργο είναι το ΣΔΙΤ της Δυτικής Μακεδονίας. Οι υπογραφές έπεσαν, μάλιστα, με επεισοδιακό τρόπο καθώς αυτό συνέβη το 2015 από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Η κατάσταση με τα ΣΔΙΤ είχε ανατραπεί εκ θεμελίων την ημέρα που έπεφτε η κυβέρνηση Σαμαρά αδυνατώντας να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εκείνη τη μέρα διάλεξε η Ρένα Δούρου για να δημοσιοποιήσει την απόφαση της Περιφέρειας Αττικής να ακυρώσει τα τέσσερα ΣΔΙΤ, καταγγέλλοντας τα σχεδιαζόμενα έργα ως φαραωνικά. Έναν μήνα αργότερα, ανέλαβε την εξουσία η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με  εγνωσμένες οικολογικές ευαισθησίες, ανάμεσα σε πολλές άλλες ευαισθησίες που έμελλε να σβήσουν γρήγορα. Τα επιτελεία που άρχισαν να ασχολούνται με τα απορρίμματα εκδήλωσαν γρήγορα την πρόθεσή τους να καταργήσουν τα ΣΔΙΤ. Όλως περιέργως, όμως, στην αρμόδια γενική γραμματεία διατηρήθηκε στη θέση του ο Νίκος Μαντζούφας, που είχε τοποθετηθεί εκεί επί κυβέρνησης Γ.Παπανδρέου και παραμένει ως σήμερα. Αυτή η πράξη κάτι ήθελε να μας πει…

Ο αρμόδιος για το περιβάλλον και προερχόμενος από τους Οικολόγους Πράσινους αναπληρωτής υπουργός Γιάννης Τσιρώνης εμφανιζόταν ανά την Ελλάδα και δήλωνε ότι όλα τα ΣΔΙΤ τελούν υπό αναθεώρηση. Ο σχεδιασμός τους, έλεγε, πάσχει και δεν ταιριάζει με το νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Απορριμμάτων (ΕΣΔΑ), που, όταν ψηφίστηκε μήνες αργό- τερα, έβαζε υψηλότατους στόχους για ανακύκλωση, κομποστοποίηση και άλλες μορφές ανάκτησης, ώστε να μένει όσο το δυνατόν λιγότερο υπόλειμμα. Και εκεί που ο κ. Τσιρώνης διερρήγνυε τα ιμάτιά του πως κανένα ΣΔΙΤ δεν προχωρά, ο Γ. Σταθάκης έδωσε την έγκριση για την Δυτική Μακεδονία και ο Άκτωρ ξεκίνησε να δουλεύει τον Ιούνιο του 2015.

Προφανώς εδώ έπαιξε ρόλο η «τεχνογνωσία ΠΑΣΟΚ». Το σύστημα στη Δυτική Μακεδονία είχε οργανωθεί εκτενώς με περιφερειακό φορέα διαχείρισης, την ΔΙΑΔΥΜΑ, σχεδιασμένη από το 1998 όταν δήμαρχος Κοζάνης ήταν ακόμη ο μετέπειτα υπουργός Πάρις Κουκουλόπουλος. Η ΔΙΑΔΥΜΑ λειτουργούσε από το 2005 δέκα σταθμούς μεταφόρτωσης με έναν κεντρικό ΧΥΤΑ και αποκαθιστούσε 207 ανεξέλεγκτες χωματερές όταν στην Πελοπόννησο και αλλού λειτουργούν ακόμη δεκάδες παράνομες χωματερές. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2017 με προϋπολογισμό 46 εκ. ευρώ και περίοδο εκμετάλλευσης 20 ετών από τον όμιλο Μπόμπολα. Τα απορρίμματα θα υφίστανται επεξεργασία που θα επιτρέπει τη χρήση τους και ως δευτερογενές καύσιμο. Πολλοί επισημαίνουν πως στην ίδια περιοχή λειτουργούν και μεγάλες μονάδες θερμοηλεκτρικής παραγωγής ρεύματος της ΔΕΗ που θα μπορούσαν να το αξιοποιήσουν υπό προϋποθέσεις. Αν ο γάμος γίνει, η ΔΙΑΔΥΜΑ θα γλιτώνει χώρο για την ταφή εισπράττοντας και από την ΔΕΗ, εκτός από όσα θα εισπράττει τους δημότες. Αρκεί να βρεθούν οι κυβερνήσεις που θα δώσουν τις σχετικές άδειες…

Και αρκεί να μην προβάλει αντιρρήσεις η ΔΕΗ, προσθέτουν κάποιοι άλλοι, έχοντας κατά νου ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση συνεργάζεται στους περισσότερους διαγωνισμούς με την ΤΕΡΝΑ. Αυτό έχει κάνει και στην Πελοπόννησο, όπου η διαδικασία έχει περάσει από τα σαράντα κύματα ενώ δημοσιεύματα έχουν πολλές φορές εμφανίσει την κυβέρνηση έτοιμη να δώσει την συγκατάθεσή της. Οι καυγάδες ανάμεσα στον Γ. Τσιρώνη και τον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου Π. Τατούλη έχουν ακουστεί έως τις Βρυξέλλες, που μπορεί να χρηματοδοτήσουν μεγάλο μέρος του έργου, συνολικού προϋπολογισμού 150 εκατομμυρίων ευρώ. Προσφάτως έγινε γνωστό ότι τα υπουργεία Εσωτερικών και Περιβάλλοντος έδωσαν τελικά θετική γνωμοδότηση για την ανάθεση στον παραχωρησιούχο, προκρίνοντας το σενάριο  της «κεντρικής» διαχείρισης των απορριμμάτων με παράλληλη ανάπτυξη μικρών μονάδων μηχανικής και βιολογικής επεξεργασίας που θα εξυπηρετούν μεμονωμένους Δήμους ή ομάδες Δήμων. Κάπως έτσι ικανοποιείται και η απαίτηση να μειωθεί η εγγυημένη ποσότητα των απορριμμάτων για την οποία θα αμείβεται ο ιδιώτης.

Με βάση τον αρχικό σχεδιασμό, η ποσότητα αυτή ήταν 150.000 τόνοι ετησίως. Δηλαδή, ο επενδυτής θα έπρεπε να πληρώνεται σαν να έχει παραλάβει 150.000 τόνους, ακόμη και αν οι Δήμοι δεν του έφερναν ούτε ένα κιλό σκουπίδια στην πόρτα του εργοστασίου του. Στην προηγούμενη φάση που τα ΣΔΙΤ πήγαιναν «καλπάζοντας», οι επικριτές τους (μεταξύ αυτών και οι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης) στέκονταν ιδιαίτερα στις εγγυημένες ποσότητες που εξασφαλίζουν εύκολο και σίγουρο κέρδος στον παραχωρησιούχο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ΤΕΡΝΑ έχει ήδη δεχθεί να μειώσει την ποσότητα και να αμείβεται για 100.000 τόνους ή και λιγότερους.

Προφανώς, ο επιχειρηματίας δεν τρελάθηκε και κάνει εκπτώσεις. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, υπολογίζει και τις ποσότητες που θα μπορεί να δέχεται επ’ αμοιβή από άλλες περιοχές, όπως η κοντινή Ηλεία που ζει εδώ και χρόνια έναν εφιάλτη με βουνά σκουπιδιών σε δρόμους και χωράφια. Ακόμη καλύτερα θα πάνε οι δουλειές εάν κάποια στιγμή καταρρεύσει μέσα στην απραξία της η Αττική και χρειαστεί να βρει χώρο για να διαθέσει κάπου τους τουλάχιστον 30.000 τόνους απορριμμάτων που παράγονται εάν μείνει ο ΧΥΤΑ Φυλής κλειστός για μία μόλις εβδομάδα.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI

Η μάχη του λεκανοπεδίου
Στο πολύπαθο λεκανοπέδιο Αττικής, η πρόοδος που έχει συντελεστεί στα δύο χρόνια διοίκησης Δούρου είναι μάλλον… προς τα πίσω. Πολλές τυμπανοκρουσίες για πράσινα σημεία, ανακύκλωση και τοπικά σχέδια διαχείρισης, από τα οποία τίποτα έχει προχωρήσει. Οι ακόμη πιο προωθημένες ιδέες για αποκεντρωμένη διαχείριση που θα έβγαζε από τη μέση κάθε εργολαβικό συμφέρον για μεγάλες μονάδες επεξεργασίας, απαιτεί τεράστια οργάνωση και κοινωνική συμμετοχή, κάτι που δεν φαίνεται ούτως ή άλλως να προκρίνει η διοίκηση της Ρ. Δούρου.

Το θέμα είναι ότι όλες αυτές οι διαδικασίες υπάγονται σε μια σειρά από αδειοδοτήσεις, ενώ πρέπει να προηγηθεί η έγκριση Περιφερειακού Σχεδιασμού (ΠΕΣΔΑ), ο οποίος στην Αττική είναι ακόμη υπό αναθεώρηση. Στον προτεινόμενο ΠΕΣΔΑ, στο μεταξύ, δεν περιγράφονται καν οι περιοχές όπου θα διατίθεται το τελικό (και όχι λιγοστό) υπόλειμμα της όποιας διαδικασίας επεξεργασίας των απορριμμάτων. Το μόνο που προστέθηκε πρόσφατα και θεωρήθηκε «είδηση» είναι η απόφαση να προωθηθούν κατά προτεραιότητα οι Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων σε Φυλή, Σχιστό και Γραμματικό, χωρίς να αναφέρονται καν οι ποσότητες που θα φτάνουν εκεί, ούτε ο τρόπος επεξεργασίας. Στην Φυλή, πάντως, έχει ακόμη και σήμερα κυρίαρχη παρουσία ο όμιλος Μπόμπολα (στον οποίο η διοίκηση Δούρου εξακολουθεί να αναθέτει εργασίες, όπως ακριβώς έκανε και η διοίκηση Σγουρού) ενώ για το Σχιστό θεωρείται προπορευόμενος ο όμιλος Κόκκαλη, λόγω και της παραδοσιακής του παρουσίας στην περιοχή του Πειραιά. Στην ίδια απόφαση του περασμένου Αυγούστου, αναγράφονται αορίστως δύο ακόμη Μονάδες Επεξεργασίας Απορριμμάτων και δύο Χώροι Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) χωρίς να αναφέρεται σε ποια περιοχή της Αττικής θα εγκατασταθούν. Στον ΠΕΣΔΑ γίνεται αορίστως λόγος για χρήση ανενεργών λατομείων, κάποια από τα οποία είναι ήδη στα χέρια εργολάβων.

Ίσως ακόμη χειρότερη από την αοριστία είναι, όμως, η χρηματοδοτική στενότητα που παρατηρείται όχι μόνο για την Αττική αλλά και πανελλαδικά. Το συνολικό ποσό που διατίθεται σήμερα από το ΕΣΠΑ δεν ξεπερνά τα 800 εκ. ευρώ. Από αυτά, έχει βγει ως τώρα πρόσκληση για τα 230 εκ. και το ποσό δεσμεύεται με σειρά προτεραιότητας στα σχέδια που υποβάλλονται, χωρίς να αξιολογείται ποιες περιοχές έχουν τις μεγαλύτερες ανάγκες. Αυτό που αναμένεται να προκύψει είναι ότι, αν καθυστερήσουν κι άλλο, τα μεγάλα έργα της Αττικής είναι πιθανό να μην βρουν ούτε ευρώ χρηματοδότησης. Την ίδια στιγμή, αν υπολογίσουμε μόνο τα μικρά έργα που περιγράφουν οι Δήμοι στα τοπικά τους σχέδια (π.χ. σημεία συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών) έχουν συνολικό προϋπολογισμό περίπου 200 εκ. ευρώ! Εκτιμάται ότι για να εφαρμοστεί σε όλη την Ελλάδα ο νέος Εθνικός Σχεδιασμός θα χρειαστούν τουλάχιστον 3 δισ. ευρώ, ενώ και ο προηγούμενος σχεδιασμός με τα ΣΔΙΤ απαιτούσε πάνω από 2 δισ. ευρώ για να υλοποιηθεί.

Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, την κατάσταση επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο οι ενδοεργολαβικές συγκρούσεις. Είναι ενδεικτικό ότι σε ένα σχετικά μικρό (14 εκ. ευρώ) αλλά κομβικής σημασίας έργο, τον Σταθμό Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων (ΣΜΑ) που έχει προκηρύξει ο Δήμος Αθηναίων για τον Ελαιώνα, ο διαγωνισμός καρκινοβατεί με ενστάσεις για πάνω από δύο χρόνια. Μετέχουν οι εταιρείες και κοινοπραξίες: ΑΚΤΩΡ, ΜΕΤΚΑ, Μεσόγειος, ΜΥΒΑ-Sicar-ΕΨΙΛΟΝ, ΕΚΤΕΡ-Θ. Δασκαλούδης, ΕΛΕΡΓΟ-Αττική Δίοδος, Χρ. Κωνσταντινίδης. Πρακτικά έχουν προσφύγει όλες εναντίον όλων!

Πόσο χωρούν σε μια τέτοια κατάσταση επιχειρηματικά σχέδια για επεξεργασία και καύση απορριμμάτων; Όλα είναι θέμα διαθέσιμων πόρων και αδειοδότησης, απαντούν οι ενδιαφερόμενοι. Προς το παρόν, προσθέτουν, δεν επιτρέπεται καν η καύση των εκατομμυρίων τόνων επεξεργασμένης λυματολάσπης που παράγεται στην Ψυττάλεια. Το αποτέλεσμα είναι να μεταφέρεται για καύση σε τσιμεντάδικο της Κύπρου. Το ΣτΕ πρόκειται τον ερχόμενο Νοέμβριο να ασχοληθεί με προσφυγές που έχουν κατατεθεί ενάντια στη δυνατότητα καύσης λυματολάσπης και στην Ελλάδα.

Μα κέρδη μπορούν να βγουν και από την εκμετάλλευση των χιλιάδων τόνων πλαστικού, μέταλλου και γυαλιού που μπορεί να παραχθούν από μια οργανωμένη ανακύκλωση, απαντούν οι αντίπαλοι, που θέτουν και συγκεκριμένα περιβαλλοντικά ζητήματα για τις τεχνολογίες και τα αποτελέσματα της καύσης. Εδώ, ας όψεται η κακή εμπειρία που έχει σωρευθεί από τον τρόπο που λειτουργεί η ανακύκλωση εδώ και χρόνια χωρίς κανένα σχεδόν εμφανές όφελος για το κοινωνικό σύνολο.

Μα είναι δυνατόν να τα κάψουμε όλα; Όχι, απαντούν οι οπαδοί της καύσης. Εννοείται πως η οργάνωση μιας τέτοιας μονάδας δεν μπορεί να γίνει σε κάποιο μικρό νησί ή σε έναν απομακρυσμένο δήμο. Δεν συμφέρει οικονομικά. Εκτός αν μεταφέρονται τα σκουπίδια από εκεί για να καούν στις κεντρικές μονάδες, ανταπαντούν οι καχύποπτοι.

Πάντως, παραγωγή ενέργειας από τα σκουπίδια γίνεται ήδη, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Ο όμιλος Μπόμπολα εκμεταλλεύεται το βιοαέριο που παράγεται στον ΧΥΤΑ Φυλής. Η ΤΕΡΝΑ έχει σχεδιάσει έξι έργα βιομάζας για την παραγωγή ηλεκτρικής αλλά και θερμικής ενέργειας, συνολικής επένδυσης 35-40 εκατ. ευρώ, στην Κεντρική Μακεδονία και την Ανατολική Μακεδονία-Θράκη. Η δραστηριότητα αυτή αφορά την αξιοποίηση αποβλήτων και υποπροϊόντων από τη λειτουργία κτηνοτροφικών μονάδων και γεωργικών εκμεταλλεύσεων, λύνοντας ταυτόχρονα χρόνια προβλήματα διάθεσης των εν λόγω απόβλητων. Τέτοιας μορφής εκμετάλλευση προβλέπεται και από τον ΕΣΔΑ αλλά το παραγόμενο ρεύμα είναι μικρής ισχύος (1-2 MW) ενώ αντίστοιχα έργα περιλαμβάνονται και στον σχεδιασμό της ΤΕΡΝΑ, αν προχωρήσει το ΣΔΙΤ Ηπείρου.

Θερμική αξιοποίηση επιδιώχθηκε και στην Θήβα μέσα από έναν διαγωνισμό που οργάνωσε ο διαδημοτικός φορέας ΔΕΠΟΔΑΘ και κέρδισε ο Άκτωρ. Όμως η υπόθεση έχει οδηγηθεί σε εμπλοκή και εντός των επομένων εβδομάδων εξετάζονται από το Συμβούλιο της Επικρατείας προσφυγές, ενάντια στις αρνητικές αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου αλλά και ενάντια στους περιβαλλοντικούς όρους. Στις περισσότερες περιφέρειες της Ελλάδας ακόμη δεν υπάρχουν εγκεκριμένοι περιφερειακοί σχεδιασμοί. Οι μόνοι που ως τώρα εργάζονται εντατικά, είναι οι μελετητές. Όσο περνά ο χρόνος, οι διαθέσιμοι χρηματοδοτικοί πόροι μειώνονται και το μόνο που ανακυκλώνεται είναι η γκρίνια και η απαράδεκτη σημερινή κατάσταση στη διαχείριση των σκουπιδιών…

 

About REPORT (39 Articles)
Μηνιαίο περιοδικό έρευνας