ALTER,902, SEVEN-X, ΣΚΑΪ – Oι σκανδαλώδεις μεταβιβάσεις

Σε ελάχιστες περιπτώσεις κατάφερε το ΕΣΡ να εγκρίνει σε σύντομο χρόνο τις μεταβιβάσεις των ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Συνήθως ερχόταν να επικυρώσει –πολλές φορές με τεράστια καθυστέρηση– τις κινήσεις που έκαναν ισχυρότατοι οικονομικοί παράγοντες, είτε για να αυξήσουν την επιρροή τους, είτε για να αρπάξουν ό,τι προλάβουν και να φύγουν από τη συγκεκριμένη αγορά πριν έρθουν τα χειρότερα.

Σαν τροχονόμος χωρίς σφυρίχτρα μέσα στις λεωφόρους που έτρεχαν ιλιγγιωδώς επί δεκαετίες τηλεοπτικοί σταθμοί-οχήματα, γεμάτα πολιτικό χρήμα και εξουσία, φάνταζε πολλές  φορές σ την ιστορία του το Εθνικό

Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Οι  οκτώ τηλεοπτικές άδειε ς εθνικής εμβέλειας  με έδρα την Αθήνα που χορηγήθηκαν το 1993 ήταν μέσα παραγωγής δύναμης αλλά και περιουσιακά στοιχεία τεράστιας αξίας. Είναι γνωστό ότι το κεφάλαιο  για να επεκταθεί χρειάζεται να βάλει σε λειτουργία το μηχανισμό των αγορών και των πωλήσεων. Πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί άρχισαν να αλλάζουν εταιρική σύνθεση και να περνούν από χέρι σε χέρι. Ποιος όμως θα έβαζε τους κανόνες σε αυτές τις διαδικασίες και ποιος θα παρακολουθούσε  την τήρηση των κανόνων;

Ο κλήρος έπεσε και εδώ στο ΕΣΡ, το οποίο την ίδια ώρα που έπρεπε να μετρά την υποβάθμιση του περιεχομένου των εκπομπών από τα «ετεροφυλικού και ομοφυλοφιλικού περεχομένου μηνύματα» είχε επίσης την υποχρέωση να ελέγχει και να εγκρίνει τις πράξεις μεταβίβασης των τηλεοπτικών  σταθμών. Θα έπρεπε, δηλαδή, να έχει αποκτήσει έναν αξιόπιστο μηχανισμό παρακολούθησης του χρήματος που κινούνταν σε κάθε γωνιά της Γης, ειδικά την εποχή της χρηματιστηριακής φούσκας και της πρώτης άνθησης των υπεράκτιων εταιρειών. Πρόκειται για μια δουλειά που απαιτεί σημαντικότατη τεχνογνωσία και υποδομές –και βέβαια αμείβεται πανάκριβα όταν την παρέχουν εξειδικευμένες εταιρείες.

Όπως αναφέρεται και στη σχετική οδηγία του ΕΣΡ, ήδη από τον νόμο 2328/1995 προβλεπόταν ότι «κάθε μεταβίβαση επιχείρησης που κατέχει άδεια ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού σταθμού στο σύνολό της ή μετοχών εταιρείας που κατέχει τέτοια άδεια, κάθε σύσταση νέας εταιρείας, μετατροπή και κάθε τροποποίηση του καταστατικού γνωστοποιείται στο ΕΣΡ μέσα σε 10 ημέρες με κατάθεση της σχετικής σύμβασης που περιβάλλεται τον συμβολαιογραφικό τύπο ή των πινακίων της χρηματιστηριακής μεταβίβασης μετοχών (στην περίπτωση μεταβίβασης μετοχών εισηγμένης εταιρείας). Το ΕΣΡ ελέγχει τα σχετικά έγγραφα, καλεί σε ακρόαση τους ενδιαφερόμενους και αποφασίζει είτε για την έγκριση της μεταβίβασης είτε για την ανάκληση της άδειας», ενώ επισημαίνεται ότι «είναι αναγκαία η υποβολή των απαιτούμενων ε γ γράφων  ταυτοχρόνως με την κατάθεση των υπό κρίση μεταβιβάσεων, προκειμένου να ολοκληρώνεται μέσα σε σύντομο χρόνο η σχετική διαδικασία».

Η πραγματικότητα σπανίως δικαίωσε τον νομοθέτη. Σε ελάχιστες περιπτώσεις κατάφερε το ΕΣΡ να εγκρίνει σε σύντομο χρόνο τις μεταβιβάσεις.  Συνήθως ερχόταν να επικυρώσει –πολλές φορές με τεράστια καθυστέρηση–  τις κινήσεις που είχαν ήδη κάνει ισχυρότατοι οικονομικοί παράγοντες, είτε για να αυξήσουν την επιρροή τους, είτε για να αρπάξουν ό,τι προλάβουν και να φύγουν από τη συγκεκριμένη αγορά πριν έρθουν τα χειρότερα.

 

r3-xatzigeorgiou-2Seven-X: Μια άδεια αντί πινακίου φακής

Μία από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις  όπου τηλεοπτική άδεια μεταβιβάστηκε σε καθεστώς σκότους ήταν η πορεία εκείνη που οδήγησε στην επαναλειτουργία του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, το 2006, στη συχνότητα του SEVEN-X, ενός από τους οκτώ σταθμούς που είχαν πάρει άδεια το 1993. Θα αρκούσε και μόνο να αναφερθεί  ότι η πράξη μεταβίβασης της επιχείρησης του σταθμού από την εταιρεία «Seven Ραδιοφωνική και Τηλεοπτική ΑΕ» στην «Ειδήσεις Ντοτ Κομ ΑΕΕ Παροχής Πληροφοριών και Ενημέρωσης» του ομίλου Αλαφούζου εγκρίθηκε από το ΕΣΡ στις 28 Ιουλίου 2009, τρία χρόνια αφότου είχε γίνει η υπογραφή των συμβολαίων  (στις 6 Απριλίου 2006) και ενώ ο νέος σταθμός λειτουργούσε κανονικά. Δεν είναι όμως μόνο η χρονοκαθυστέρηση. Πολλές από τις πτυχές αυτής της μεταβίβασης παραμένουν ανεξιχνίαστες και στοιχειώνουν ακόμη την ειδησεογραφία, αφού απασχόλησαν επί μακρόν και την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για «τη διερεύνηση της νομιμότητας της δανειοδότησης των πολιτικών κομμάτων καθώς και των ιδιοκτητριών εταιρειών ΜΜΕ από τα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας».

Ας πάρουμε όμως την ιστορία από πιο παλιά: Ο Seven-X ξεκίνησε να εκπέμπει  το 1989, με πρώτο ιδιοκτήτη τον όμιλο Κουλουκουντή. Το κανάλι που γνώρισε ως διευθυντή του και τον σημερινό αντιπρόεδρο του ΕΣΡ Ροδόλφο Μορώνη δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει τις τηλεθεάσεις άλλων σταθμών της εποχής. Συνέχισε όμως κανονικά τη λειτουργία του αλλάζοντας μετοχικές συνθέσεις, μέχρι να καταλήξει το 1999 στα χέρια ενός διαβόητου επιχειρηματία της εποχής  του Χρηματιστηρίου, του Γιώργου Μπατατούδη (ΕΡΓΑΣ, Νηματεμπορική, Intersat κ.λπ.). Αξίζει να αναφερθεί ότι σε συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο (22/1/2013), ο άλλοτε διευθυντής της εφημερίδας Δημήτρης Ρίζος είχε πει χαρακτηριστικά ότι έβγαλε πολλά χρήματα όταν αγόρασε μαζί με τον επιχειρηματία Δ. Κοπελούζο τον Seven-X, «που τον πουλούσε ο Κουλουκουντής για ένα πιάτο φαΐ, 160 εκατομμύρια (δραχμές) δώσαμε και σε έναν χρόνο τον πουλήσαμε ενάμισι δισεκατομμύριο»! Όταν ο σταθμός πέρασε στα χέρια του Μπατατούδη (γνωστού και ως «Μπάτμαν»), το πρόγραμμα εμπλουτίστηκε και τα μεγαλεπήβολα σχέδια έγιναν δορυφορικής τεχνολογίας για να αντιστοιχούν στην εμβέλεια του επιχειρηματία που είχε διαγράψει μια πορεία πολλών δισεκατομμυρίων δραχμών με εταιρείες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και με τη θητεία του στον ΠΑΟΚ.

Η Σοφοκλέους, λίγους μήνες μετά, μπήκε σε καθοδική πορεία χωρίς επιστροφή και το πρόγραμμα  του σταθμού άρχισε να αποψιλώνεται έως μηδενισμού από εκπομπές και συνεργάτες. Ο σταθμός συνέχισε να εκπέμπει, ενώ το ΕΣΡ άρχισε να… ενοχλείται πολλά χρόνια αργότερα. Το ΕΣΡ ζητά στοιχεία από τον σταθμό, ο οποίος δεν ανταποκρίνεται. Του επιβάλλει  έως το 2005 τέσσερις αποφάσεις συστάσεις-πρόστιμα. Τελικά, με την απόφαση 428 της 25/10/2005 το ΕΣΡ επιβάλλει προσωρινή διακοπή εκπομπής για ένα μήνα όταν διαπιστώνει ότι ο σταθμός εκπέμπει μόνο βιντεοκλίπ με «τηλεφωνικούς αριθμούς τηλεγνωριμιών υψηλής χρέωσης (“901”) και εικόνες γυμνών γυναικών σε προκλητικές πόζες». Το 2006, ο όμιλος Μπατατούδη έχει ήδη καταρρεύσει και κάποιες μετοχές του Seven-X έχουν μείνει ως ενέχυρο στην Αγροτική Τράπεζα έναντι δανείων που είχε πάρει ο επιχειρηματίας.

Από την άλλη, ο Γιάννης Αλαφούζος ξεκίνησε επίσης το 1989 με τον ραδιοφωνικό  Sky 100,4 και το 1993 μπήκε με καθυστέρηση και στην τηλεόραση. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τού είχε αρνηθεί τη χορήγηση άδειας όταν δόθηκαν οι υπόλοιπες (Mega, New Channel, Seven-X, Star, ANT1, Κανάλι 29), αλλά τελικά την πήρε (μαζί με τον 902) μόλις επανήλθε  στην εξουσία ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο τηλεοπτικός ΣΚΑΪ εκείνης της εποχής αντιμετώπισε οξύτατα οικονομικά προβλήματα και το 1997 πωλήθηκε αρχικά στον όμιλο Τσοτσορού για να καταλήξει τελικά η συχνότητα στον σημερινό Alpha του ομίλου Κοντομηνά. Ο ίδιος ο Γ. Αλαφούζος αναγκάστηκε λόγω φορολογικών  διώξεων να ζήσει για πολλά χρόνια εκτός Ελλάδας μέχρι το 2005, οπότε επανεμφανίστηκε. Αρχικά έγινε γνωστό ότι θα μπει και πάλι στα τηλεοπτικά πράγματα μέσω εξαγοράς του σταθμού Πειραιάς TV (Smart TV), του οποίου η λειτουργία είχε διακοπεί από το ΕΣΡ στις 8/4/2003 επειδή και αυτός μετέδιδε, αντί για το δηλωθέν πρόγραμμα, «μηνύματα και διαφημίσεις αστροπροβλέψεων και μέντιουμ, με τις οποίες γίνεται εκμετάλλευση των προλήψεων και δεισιδαιμονιών των ανθρώπων»  και μηνύματα γνωριμιών με χρέωση. Ο νέος ΣΚΑΪ βγήκε στον αέρα την Πρωταπριλιά του 2006 από τη συχνότητα του Seven-X, κάνοντας φάρσα σε όσους τον περίμεναν στη συχνότητα του Smart TV. Ο νέος σταθμός προκάλεσε αντιδράσεις για τη νομιμότητα της μεταβίβασης,  το κόστος της αγοραπωλησίας και το αν είχε μεσολαβήσει ο τότε υπουργός Επικρατείας Θεόδωρος Ρουσόπουλος.

Όπως είπαμε, το ΕΣΡ ασχολήθηκε με το θέμα τρία χρόνια μετά, το 2009, και με συνοπτικές διαδικασίες ενέκρινε τη μεταβίβαση που, όπως δηλώθηκε, είχε πραγματοποιηθεί με τίμημα 400.000  ευρώ. Στο μεταξύ  το ΕΣΡ, παρότι δεν είχε ακόμη εγκρίνει τη μεταβίβαση, είχε αναγνωρίσει ήδη τη νέα ιδιοκτησία, αφού είχε δεχτεί τις αιτήσεις του Γ. Αλαφούζου για μείωση των προστίμων που είχαν επιβληθεί παλιότερα στο κανάλι. Με αίτησή του ο Γ. Αλαφούζος επιτυγχάνει τον Σεπτέμβριο 2006 να εγκρίνει το ΕΣΡ τη μετατροπή της ποινής που είχε επιβληθεί τον προηγούμενο Οκτώβριο στο Seven-X από προσωρινή διακοπή ενός μηνός σε πρόστιμο 30.000 ευρώ. Για να το κάνει αυτό, το ΕΣΡ επικαλείται την επένδυση ύψους 8.852.386,76 ευρώ που «έχει πραγματοποιηθεί από τον εν λόγω σταθμό», προφανώς στο χρονικό διάστημα από την εξαγορά του τον Απρίλιο του 2006 και ενώ –να το επαναλάβουμε– η μεταβίβαση της άδειας δεν είχε εγκριθεί.

Το ΕΣΡ τελικά δέχτηκε αβασάνιστα πως ο Seven-X μετετράπη σε ΣΚΑΪ αντί 400.000 ευρώ. Τι αποκαλύφθηκε όμως όταν το θέμα απασχόλησε  την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής το περασμένο καλοκαίρι; Οι μετοχές του Seven-X που αγόρασε ο Γ. Αλαφούζος το 2006 βρίσκονταν κατατεθειμένες  ως ενέχυρο στην Αγροτική Τράπεζα, οπότε για το θέμα ρωτήθηκε ο τότε διοικητής της, Δημήτρης Μηλιάκος, κατά την κατάθεσή του στη Βουλή στις 21 Ιουλίου 2016.

Απαντώντας στις ερωτήσεις των βουλευτών, ο κ. Μηλιάκος λέει αρχικά ότι «η εταιρία DOT COM του κ. Αλαφούζου έκανε μια συμφωνία με τον κ. Μπατατούδη και ήρθε να ζητήσει από εμάς τη δυνατότητα να μετάσχει στη γενική συνέλευση. Ξέρετε πόσο εισπράξαμε; Για το 35% 2,2 εκατομμύρια. Για το 100% σημαίνει 6,6 εκατομμύρια». Πώς τότε αναφέρεται το ποσό των 400.000  ευρώ για τη μεταβίβαση; Ο κ. Μηλιάκος απέδωσε  τον υπολογισμό στην εκτίμηση που έκαναν η Εφορία και ελεγκτικές εταιρείες επειδή έλεγαν ότι «η καθαρή θέση ολοκλήρωσης της επιχείρησης του SEVEN ήταν αρνητική κατά -2.309.805». Στη συνέχεια, ο κ. Μηλιάκος δέχεται καταιγισμό ερωτήσεων από τον βουλευτή Νίκο Νικολόπουλο, ο οποίος έχει καταθέσει σωρεία ερωτήσεων  για τη συγκεκριμένη υπόθεση και στη Βουλή χωρίς να έχει πάρει ως τώρα απαντήσεις

-Νικολόπουλος: Εσείς τότε πήρατε 2.200.000  από τον κ. Αλαφούζο;

-Μηλιάκος: Το 35% ήταν μια συμφωνία  του Μπατατούδη με τον Αλαφούζο. Το κατέθεσα. Η Τράπεζα πήρε από δύο ελεγκτικές εταιρείες, την Grand Thornton και την Deloitte, και ανέφερα ότι η Εφορία έγραφε στη συμβολαιογραφική  πράξη ότι ο κ. Αλαφούζος κατέβαλε 400.000 για το 65%.

-Νικολόπουλος: Εσείς είχατε δικαίωμα  να το κάνετε αυτό;

-Μηλιάκος: Από τα χαρτιά που είχα, βεβαίως.  Το ήλεγξαν. Δεν ξέρω αν το ήλεγξαν εκ των υστέρων ή εκ των προτέρων. Κατέθεσα ότι είχε αρνητική καθαρή θέση.

Στα ερωτήματα που ακολουθούν  για το αν η Grant Thornton αποτιμούσε την αξία του 35% του Seven-X στα 19 εκατ. ευρώ, ο κ. Μηλιάκος άλλοτε επικαλείται άγνοια, άλλοτε ότι ήταν διακοπές και δεν πρόλαβε να ενημερωθεί και άλλοτε διαβάζει αποσπάσματα παλαιότερων γνωματεύσεων. Όταν ο κ. Νικολόπουλος τον ρωτά αν έπρεπε η άδεια του Seven-X να επιστραφεί στο Δημόσιο, ο κ. Μηλιάκος απαντά ότι «η Αγροτική Τράπεζα δεν πούλησε ούτε χρηματοδότησε το SEVEN. Είχε ενέχυρο μετοχές των οποίων δεν είχε την ιδιοκτησία. Μάλιστα, αμφισβητήθηκε δικαστικά από τον Μπατατούδη ότι καλώς  δόθηκαν  ως ενέχυρο».

Λίγες μέρες μετά (27/7/2016), ενώπιον της ίδιας Επιτροπής της Βουλής, εμφανίστηκε ως μάρτυρας ο Γ. Αλαφούζος. Ερωτώμενος από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Σπ. Λάππα, ο πρόεδρος του ΣΚΑΪ αναφέρει αρχικά ότι, όπως θυμάται, «το Seven-X μάς στοίχισε γύρω στα 5,5 με 6 εκατομμύρια ευρώ». Όταν ερωτάται για την εκτίμηση που έκανε η Grant Thornton, ο κ. Αλαφούζος θυμάται μόνο την εκτίμηση που είχε παραγγείλει ο ίδιος στην εταιρεία Moore Stephens, η οποία αποτιμούσε την αξία του καναλιού ως μηδενική λόγω «ζημιογόνου παρελθόντος». Απέναντι στις πιεστικές ερωτήσεις ο κ. Αλαφούζος αμύνεται λέγοντας ότι «όλα αυτά τα πράγματα έχουν ελεγχθεί και εγκριθεί από τις Αρχές, περιλαμβανομένου του ΕΣΡ», για να συμπληρώσει: «Αγοράσαμε έναν πτωχευμένο σταθμό και αποδώσαμε  5 εκατομμύρια στο Ελληνικό Δημόσιο. Αυτή ήταν η μεγάλη μας αμαρτία»…

Στη συνέχεια, ο κ. Αλαφούζος θα μιλήσει ανοιχτά εναντίον άλλων καναλιών, όπως το σημερινό E TV που «δουλεύει με μαύρα», ή το άλλοτε Άλτερ που είναι η «μεγαλύτερη απάτη» στην τηλεοπτική αγορά. Όμως ο τρόπος με τον οποίο εκείνος επανέκαμψε στην τηλεόραση μέσω του Seven-X επανέρχεται με τις ερωτήσεις  του Ν. Νικολόπουλου. Ο βουλευτής τον ρωτά γιατί η Αγροτική Τράπεζα δεν έκανε διαγωνισμό για να βρει αγοραστή και γιατί δεν ακολούθησε την αποτίμηση  των 19,1 εκατ. ευρώ  για το 35% της εταιρείας,  ο κ. Αλαφούζος απαντά: «Εγώ πήγα και διερεύνησα αν υπάρχει αυτός ο σταθμός, ρώτησα την τράπεζα, η οποία είχε εγγεγραμμένα βάρη στον σταθμό αυτό, κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα τον πουλούσε και μετά τη συνεννόηση την έκανε ο κ. Μπατατούδης. Πλήρωσε ό,τι πλήρωσε στην Αγροτική κι εγώ ανέλαβα». Αμέσως, όμως, ο Ν. Νικολόπουλος του θυμίζει ότι για όλες τις πράξεις της Αγροτικής υπάρχει έρευνα της Δικαιοσύνης που εκκρεμεί εδώ και οκτώ χρόνια και ο εκδότης απαντά ότι η έρευνα αφορά όλη την τράπεζα, για να καταλήξει: «Έκανα άσχημα, δηλαδή, που δημιούργησα μια επιχείρηση;»

Όταν, πάντως, σ το τέλος της εξέτασης  ο πρόεδρος της Εξεταστικής Σωκράτης Φάμελλος του ζητά να διευκρινίσει τελικά πόσα ακριβώς  πλήρωσε και πού για να αποκτήσει την άδεια, ο κ. Αλαφούζος επιφυλάσσεται και υπόσχεται να ζητήσει έκθεση από το λογιστήριο της εταιρείας. Σε κάθε περίπτωση, το ΕΣΡ δέκα χρόνια πριν, δεν είχε δυσκολία να εγκρίνει τη μεταβίβαση αυτής της τηλεοπτικής συχνότητας «έναντι 400.000 ευρώ».

 

Η περίπτωση του 902 TV

Στην περίπτωση του τηλεοπτικού σταθμού που απέκτησε το ΚΚΕ το 1993, το ΕΣΡ δεν χρειάστηκε να ασχοληθεί τόσο για να εγκρίνει τη μεταβίβαση της άδειας στην κυπριακή  Α-Horizon, η οποία, με τη σειρά της, εμφάνισε ως μοναδικό μέτοχο τη Nalotia Venture με έδρα στις βρετανικές Παρθένες Νήσους. Η συγκεκριμένη μεταβίβαση έστρωσε το χαλί για ποικίλα σχόλια σε βάρος του κόμματος της εργατιάς, το οποίο πούλησε ένα περιουσιακό του στοιχείο αντί 3,7 εκατ. ευρώ.

Ο σταθμός του ΚΚΕ είχε ξεκινήσει τις εκπομπές του το 1991 με μεταδόσεις από το 13ο Συνέδριο του κόμματος και συνέχισε χωρίς εμπορικές αξιώσεις μέχρι τον Σεπτέμβριο 2012, που τα οικονομικά προβλήματα οξύνθηκαν. Τότε διεκόπη η εκπομπή προγράμματος αλλά επανήλθε, καθώς υπήρχε κίνδυνος λόγω μη μετάδοσης να του αφαιρεθεί η άδεια και άρα να χαθεί το περιουσιακό στοιχείο. Τα συμβόλαια μεταβίβασης υπογράφονται στις 31 Ιουλίου 2013 και το ΕΣΡ εγκρίνει κατά πλειοψηφία στις 24 Φεβρουαρίου 2014. Διαφωνεί και μειοψηφεί η αντιπρόεδρος του ΕΣΡ Λίνα Αλεξίου, η οποία προβάλλει μια σειρά από λόγους για τη διαφωνία της στη μεταβίβαση της τηλεοπτικής άδειας.

Πρώτον, «δεν προκύπτει ακριβώς η πλήρης ταυτότητα του νέου ιδιοκτήτη Doctor Khaled Hamvi (που συμμετέχει στην υπεράκτια εταιρεία NALOTIA VENTURES LTS με ποσοστό 95%) καθώς και των πέντε συγγενικών του προσώπων (που συμμετέχουν στην ίδια εταιρεία με ποσοστό 4%), κατά παραβίαση του γράμματος και του πνεύματος της διατάξεως του άρθρου 1 παρ. 9 Ν. 2328/1995, όπως ισχύει». Δεύτερον, «διότι η αδυναμία οικονομικού ελέγχου (λόγω νομικών περιορισμών) της υπεράκτιας εταιρείας A-ORIZON LTD δεν αντισταθμίστηκε από ενδελεχή έλεγχο και ακρόαση των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, των διευθυντικών στελεχών, των απερχόμενων και των νέων εταίρων της ελεγχόμενης εταιρείας ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΑΕ, κατά παραβίαση του άρθρου  1 παρ. 13 Ν.2328/1995, όπως ισχύει». Και τρίτον,  «διότι, παρά τις αναφορές της ειδικής επιστήμονος κ. Π. Λαμπροπούλου στην εισήγησή της ότι διαφαίνονται σχέσεις συνεργασίας μεταξύ των τηλεοπτικών σταθμών EXTRA (ήδη νομίμως λειτουργούντος στην Αττική) και του εμπλεκομένου  στην ελεγχόμενη μεταβίβαση Ε TV, δεν έλαβε χώρα εις βάθος έρευνα από το ΕΣΡ (ενδεχομένως και με επιτόπιο έλεγχο των εγκαταστάσεων των δύο σταθμών) προκειμένου να διακριβωθεί εάν η ως άνω αναφορά είναι ή όχι βάσιμη. Και τούτο έχει ως συνέπεια την πλήρη αδυναμία ουσιαστικού ελέγχου τηρήσεως των περιορισμών συμμετοχής στις επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης κατά το άρθρο 5 παρ. 6 Ν. 3592/2007».

Εκτός από την αγορά που βοούσε ότι πίσω από το E TV βρίσκεται ο επιχειρηματίας Φίλιππος Βρυώνης, που είχε και τον σταθμό EXTRA, το ανέφερε  και στην κατάθεσή του στη Βουλή ο Γ. Αλαφούζος, σημειώνοντας ότι ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας κυκλοφορεί «με αλβανικό ΑΦΜ». Ο κ. Βρυώνης μεσουράνησε επίσης την εποχή του Χρηματιστηρίου με διάφορες εταιρείες (Ατέρμων, Εμπορικός Δεσμός κ.ά.), ενώ αποκόμισε τεράστια κέρδη ως ο άρχων της υπαίθριας διαφήμισης με τις γιγάντιες πινακίδες που τοποθετούσε στους δρόμους  και τις ταράτσες των κτιρίων, μέχρι που απαγορεύτηκαν λόγω της πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων και τελικά ξηλώθηκαν εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων.

Το κανάλι προσπάθησε το 2014 να κατασιγάσει τις αντιδράσεις για τις εξωχώριες εταιρείες και τον δόκτορα Χάλεντ Χάμβι, που αγόρασαν την άδεια βάζοντας μπροστά τον άλλοτε διευθυντή της Ελευθεροτυπίας Σεραφείμ Φυντανίδη, ο οποίος είχε αναλάβει και την προεδρία του καναλιού. Μάλιστα, ο εκλιπών Φυντανίδης είχε αναγγείλει στον πρόεδρο του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδη ότι θα αποκτήσει εκείνος τον μετοχικό έλεγχο ενώ έως τότε κατείχε μόλις το 1%. Πάντως, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες,  ο Χάλεντ Χάμβι συνεχίζει ακόμη και σήμερα να υπογράφει τις συμβάσεις εκ μέρους του άλλοτε 902…

 

Ό όμιλος Κουρή και οι περιπέτειες του Alter

Το κανάλι Alter αποτέλεσε την εξέλιξη του άλλοτε Καναλιού 29 του Γ. Κουρή, που είχε πάρει άδεια το 1993. Εξελίχθηκε αρχικώς σε Κανάλι 5 για να πάρει την τελική του ονομασία το 2000. Η ονομασία προέκυψε λόγω της εμπλοκής των επιχειρηματιών της εταιρείας Altec, Αθανασούλη και Βαλσαμίδη, που γνώρισαν ημέρες δόξας με τις προμήθειες του ελληνικού  Δημοσίου, ενώ στη συνέχεια προστέθηκε στους μετόχους και ο Κ. Γιαννίκος. Ο Γ. Κουρής ήρθε σε ρήξη με τους συνεταίρους του της Altec και για μεγάλο χρονικό διάστημα τους εμφάνιζε στην πρώτη σελίδα της Αυριανής  ως τα μεγάλα λαμόγια της εποχής. Στη συνέχεια, αποστασιοποιήθηκε από το κανάλι εμπλεκόμενος αρχικά με το κανάλι Extra και τώρα πια με το Kontra.

Tο Alter ξεκίνησε να αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα το 2011. Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι αποφάσισαν να εγκατασταθούν μέσα στο κτίριο και να εκπέμπουν  μόνοι τους πρόγραμμα για να αποτρέψουν, όπως οι ίδιοι έλεγαν, πιθανές απώλειες περιουσιακών στοιχείων. Η κατάληψη έληξε, το κανάλι κηρύχθηκε με δικαστική απόφαση σε πτώχευση από το 2012, αλλά η άδειά του ουδέποτε ανακλήθηκε από το ΕΣΡ. Η υπόθεση είναι ακόμη στα δικαστήρια.

Μάλιστα, στις 8 Ιανουαρίου 2016, ο σύνδικος πτώχευσης δημοσίευσε πρόσκληση ζητών τας από κάθε ενδιαφερόμενο «να εκδηλώσει εγγράφως το ενδιαφέρον  του για την αγορά της παραπάνω επιχείρησης ως σύνολο (συμπεριλαμβανομένης της άδειάς της και της συμμετοχής της στην DIGEA), και προς τούτο προσκαλείται, όπως υποβάλει την προσφορά του, ώστε, πάντοτε στο πλαίσιο της αρχής της διαφάνειας, να συνεκτιμηθεί κατά την επικείμενη συνέλευση των πιστωτών, η ημερομηνία σύγκλησης της οποίας θα δημοσιευτεί, εκτός των άλλων, στο δελτίο δικαστικών δημοσιεύσεων».

Το 2014 ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά των Αθανασούλη και Γιαννίκου για εικονικές συναλλαγές  συνολικού ύψους άνω των 8 εκατ. ευρώ, ενώ χαρακτηριστικά είναι όσα είπε στην Εξεταστική της Βουλής ο Γ. Κουρής. Υποστήριξε ότι από το 2000 που πούλησε το ALTER στους Αθανασούλη-Βαλσαμίδη δεν ασχολήθηκε ξανά με το κανάλι. «Από το 2000 ήμουν περαστικός», είπε, ενώ για την ταινιοθήκη του σταθμού που είχε αποτιμηθεί σε πάνω από 700 εκατ. ευρώ, με σκοπό να πάρει δάνεια ο σταθμός, υποστήριξε ότι δεν «έπιανε φράγκο» και σημείωσε πως ήταν μια πρακτική που χρησιμοποίησαν όλα τα κανάλια.

 

New Channel: μια άδεια που ανακλήθηκε

Χρειάστηκε περισσότερος από ενάμισης χρόνος και αλλεπάλληλες αποφάσεις του ΕΣΡ μέχρι να ανακληθεί  το 2003 η άδεια του New Channel, που είχε δοθεί το 1993 σ τον Φώτη Μανούση, σ τενό συνεργάτη του τότε αρμόδιου για την έκδοση αδειών υπουργού Σ. Κούβελα. Στην πρώτη του περίοδο το New Channel έγινε γνωστό από τις trash εκπομπές  του, όπως το «Ερωτοδικείο», ενώ εκεί έκανε και την πρώτη του εμφάνιση ο «Κίτρινος Τύπος» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Το 1999 πέρασε στα χέρια του εκδότη Μ. Ανδρουλιδάκη ελέω Χρηματιστηρίου μέσω της εταιρείας Stabilton και μετονομάστηκε σε Tempo και New Tempo. Οι εργαζόμενοι, που έμειναν απλήρωτοι από  τον Μάρτιο 2002,  κατέλαβαν το σταθμό ο οποίος άρχισε να εκπέμπει από αλλού. Η πρώτη απόφαση ανάκλησης της άδειάς του επιβλήθηκε  από το ΕΣΡ τον Οκτώβριο 2002, αλλά η εκπομπή συνεχίστηκε και χρειάστηκε να ληφθούν δύο ακόμη αποφάσεις του οργάνου, διανθισμένες από τις παρατηρήσεις για τα προβαλλόμενα  μηνύματα (λ.χ. «Παίδαρος: ικανοποιώ όλα τα βίτσια σε αυτούς που είναι γενναιόδωροι, στείλε πριβέ τώρα»), για να εφαρμοστεί η διακοπή της λειτουργίας και να επέλθει  η πτώχευση τον Οκτώβριο του 2003.

Μπορεί η ιδιωτική τηλεόραση να προβλήθηκε ως η εγγύηση της πολυφωνίας και του ανταγωνισμού που θα οδηγούσε σε μια καλύτερη κατάσταση στα ραδιοτηλεοπτικά πράγματα, όμως η πράξη απέδειξε το αντίθετο. Από τη στιγμή που οι δημόσιες συχνότητες παραχωρήθηκαν σ τους καναλάρχες, μετατράπηκαν σε ένα περιουσιακό στοιχείο που απέφερε  κέρδη, υλικά και συμβολικά, μόνο στους «ιδιοκτήτες» τους. Με την ανοχή του κράτους και του πολιτικού συστήματος, βεβαίως…

About REPORT (39 Articles)
Μηνιαίο περιοδικό έρευνας